Όταν η αστυνομία του Μιλγουόκι μπήκε στο διαμέρισμα του 31χρονου Τζέφρι Ντάμερ τον Ιούλιο του 1991, αποκάλυψε το φρικιαστικό προσωπικό μουσείο ενός κατά συρροή δολοφόνου: έναν καταψύκτη γεμάτο ανθρώπινα κεφάλια, κρανία, κόκαλα και άλλα λείψανα σε διάφορες μορφές αποσύνθεσης, τοποθετημένα με διαφορετικούς τρόπους. Ο Ντάμερ γρήγορα ομολόγησε 16 φόνους στο Ουισκόνσιν τα τελευταία τέσσερα χρόνια, έναν ακόμα στο Οχάιο το 1978, καθώς επίσης και απίστευτες πράξεις νεκροφιλίας και κανιβαλισμού. Η αποκάλυψη σόκαρε το έθνος και συγκλόνισε την τοπική κοινότητα, η οποία εξαγριώθηκε με το γεγονός ότι ένας τόσο διεστραμμένος δολοφόνος κυκλοφορούσε ανενόχλητος μέσα στην πόλη για τόσο πολύ καιρό. Γιατί κατάφερε ο Ντάμερ, που είχε κατηγορηθεί για σεξουαλική κακοποίηση ανηλίκου το 1988, να απομακρύνει τις υποψίες και να μην εντοπιστεί από την αστυνομία, ενώ κυνηγούσε την γκέι σκηνή του Μιλγουόκι για να βρει θύματα, πολλά εκ των οποίων ήταν μαύροι;